Ongetemd Leven, Glennon Doyle
- 6 dagen geleden
- 1 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 2 dagen geleden
In haar boek Ongetemd Leven gebruikt Glennon Doyle een beeld dat me is bijgebleven: een luipaard dat opgroeit met een labrador.
Omdat ze haar omgeving als voorbeeld heeft, leert ze zich gedragen zoals de labardor. Ze leert zich aanpassen, erbij horen en te doen wat van haar verwacht wordt. Op een dag lijkt ze misschien zelfs op een labrador.
Maar in haar kern blijft ze een luipaard.
Dit beeld raakt aan iets wat veel mensen herkennen. Ook wij leren van jongs af aan hoe we ons horen te gedragen. We ontdekken welke eigenschappen gewaardeerd worden en welke delen van onszelf we misschien beter kunnen verbergen.
Misschien heb je geleerd om altijd sterk te zijn. Om hard te werken. Om voor anderen te zorgen. Om vooral niet te veel ruimte in te nemen.
Deze patronen zijn ooit ergens ontstaan en hebben je geholpen om je weg te vinden in de wereld. Maar soms gebeurt het dat we zo goed worden in aanpassen, dat we vergeten wie we werkelijk zijn.Dan ontstaat er een stille vraag:
Leef ik nog vanuit mezelf, of vooral vanuit wat er van mij verwacht wordt?
Persoonlijke groei gaat niet over iemand anders worden. Het gaat over steeds opnieuw contact maken met wie je in wezen altijd al bent geweest.
Een luipaard hoeft niet te leren een luipaard te zijn. Ze hoeft alleen opnieuw te vertrouwen op haar eigen natuur. De uitnodiging is niet veranderen in iemand anders, maar steeds meer thuis te komen in onszelf.
